Opatrunek podciśnieniowy - jak działa terapia podciśnieniowa i jak wygląda podciśnieniowe leczenie ran (NPWT)

Opatrunek podciśnieniowy to jedno z najskuteczniejszych rozwiązań stosowanych w leczeniu ran przewlekłych i pooperacyjnych. Jeśli lekarz zalecił Ci terapię podciśnieniową, a Ty zastanawiasz się, czym różnią się poszczególne systemy, jak wygląda cała procedura i czego będziesz potrzebować - ten poradnik odpowiada krok po kroku na najczęstsze pytania i wątpliwości pacjentów.

Spis treści

• Czym jest opatrunek podciśnieniowy i terapia podciśnieniowa?
• W jakich przypadkach stosuje się podciśnieniową terapię leczenia ran?
• Przeciwwskazania do terapii podciśnieniowej
• Który system do terapii podciśnieniowej wybrać
• System Pico - jak stosować opatrunek Pico 7 i Pico 14
• System Renasys - Renasys Touch i Renasys Go
• Co jeszcze będzie potrzebne pacjentowi do zmiany opatrunku
• Ile trwa terapia podciśnieniowa (VAC)?
• Ile może kosztować terapia podciśnieniowa?
• Z jakimi środkami warto łączyć leczenie podciśnieniowe
• Najczęściej zadawane pytania

Czym jest opatrunek podciśnieniowy i terapia podciśnieniowa?

Opatrunek podciśnieniowy - inaczej zwany opatrunkiem próżniowym - to specjalny opatrunek podłączony do pompy, która wytwarza w ranie ujemne ciśnienie (niższe niż atmosferyczne). Metoda ta ma kilka nazw funkcjonujących zamiennie w literaturze i praktyce klinicznej: NPWT (ang. Negative Pressure Wound Therapy), potocznie terapia VAC (Vacuum Assisted Closure), a także po prostu terapia podciśnieniowa lub podciśnieniowa (czasem błędnie zapisywana jako „vacum”).

Opatrunek wykonany jest ze specjalnej gąbki lub gazy, która dokładnie dopasowuje się do łożyska rany, nie przywierając jednocześnie do jej dna. Całość zabezpieczona jest folią, która szczelnie zamyka ranę, a pompa poprzez dren odsysa wysięk z rany do zbiornika. Dzięki temu rana pozostaje czysta, a personel medyczny (lub sam pacjent, pod nadzorem) rzadziej musi wykonywać zmianę opatrunku niż przy klasycznych metodach.

W wyszukiwarkach fraza ta bywa też wpisywana bez polskich znaków - jako „opatrunek podcisnieniowa” czy „terapia podcisnieniowa” - chodzi wtedy dokładnie o to samo rozwiązanie.

Jak działa opatrunek próżniowy - na czym polega podciśnieniowe leczenie ran?

Kliknij w obrazek aby go powiększyć

Opatrunki wykorzystywane w terapii podciśnieniowej różnią się między sobą budową w zależności od systemu (np. Pico 7 czy Renasys F Soft Port), jednak zasada działania pozostaje podobna. Na przykładzie opatrunku Pico 7 opatrunek składa się z czterech warstw:

• Warstwa zewnętrzna, paroprzepuszczalna i ochronna - folia poliuretanowa działająca jak półprzepuszczalna błona. Skutecznie redukuje ryzyko zakażenia rany i chroni miejsce operowane przed czynnikami zewnętrznymi.
• Opatrunek chłonny (superabsorbent) - pochłania wysięk z rany i utrzymuje go poza jej powierzchnią (wielkość chłonności zależy od rozmiaru opatrunku).
• Warstwa AIRLOCK - odpowiada za równomierne rozprowadzanie przerywanego lub ciągłego podciśnienia na całej powierzchni rany, nawet gdy nie ma pełnej szczelności.
• Silikonowa warstwa przylepna - zabezpiecza skórę wokół rany i zmniejsza ból przy zmianie opatrunku. Ma duże znaczenie przy długim utrzymywaniu opatrunku, zwłaszcza w przypadku ran trudno gojących się.

Uwaga: chłonne właściwości opatrunku wykluczają jego użycie w przypadku suchej martwicy w łożysku rany. Więcej o innych przeciwwskazaniach piszemy niżej.

Na jakiej zasadzie działa pompa w opatrunku podciśnieniowym

W systemach jednorazowych, takich jak Pico, pompa jest zintegrowana z opatrunkiem, ale można ją rozłączyć i podłączyć do kolejnego opatrunku, aby kontynuować terapię. Pompa Pico działa nieprzerwanie przez cały okres wskazany w nazwie systemu (7 lub 14 dni) i zasilana jest dwoma bateriami AA, utrzymując stałe podciśnienie na poziomie -80 mmHg.

W systemach takich jak Renasys Go czy Renasys Touch mamy do czynienia z większymi, niezależnymi pompami, kupowanymi osobno od opatrunku. Te systemy pozwalają na regulację parametrów urządzenia - trybu ciągłego lub przerywanego podciśnienia - i lepiej sprawdzają się przy ranach o większej powierzchni lub obfitszym wysięku.

Zobacz proces wykorzystania opatrunku NPWT

Jak wygląda podciśnieniowe leczenie ran w praktyce?

Wielu pacjentów pyta, jak wygląda cała procedura od strony praktycznej. Podciśnieniowe leczenie ran polega na kilku powtarzalnych krokach:

1. Ocena i oczyszczenie rany- lekarz lub pielęgniarka ocenia stan łożyska rany, oczyszcza je z zanieczyszczeń i martwej tkanki (debridement), a skórę wokół osusza i odtłuszcza.
2. Dopasowanie opatrunku - piankę lub gazę przycina się tak, aby dokładnie wypełniła obszar rany, nie wystając poza jej brzegi.
3. Uszczelnienie folią - opatrunek zabezpiecza się przezroczystą folią, tworząc szczelne środowisko wokół rany, niezbędne do wytworzenia podciśnienia.
4. Podłączenie do pompy - poprzez port i dren opatrunek łączy się z pompą (zintegrowaną jak w Pico, lub zewnętrzną jak w Renasys), która rozpoczyna odsysanie wysięku do zbiornika.
5. Monitorowanie terapii - pacjent obserwuje wskaźnik wypełnienia opatrunku oraz alarmy urządzenia (np. sygnał informujący o pełnym kanistrze) i zgłasza się na kolejną zmianę opatrunku zgodnie z zaleceniem lekarza.

Dzięki stałemu, kontrolowanemu ujemnemu ciśnieniu poprawia się ukrwienie tkanki w obrębie rany, co pobudza proces gojenia i wzrost nowej tkanki ziarninowej na dnie rany.

W jakich przypadkach stosuje się podciśnieniową terapię leczenia ran? Wskazania

Terapię podciśnieniową warto zastosować szczególnie podczas krytycznej kolonizacji tkanek bakteriami oraz przy wystąpieniu stanu zapalnego - sama kolonizacja bakteryjna nie zawsze jest jeszcze zakażeniem, ale bez odpowiedniej reakcji może w nie przejść. Wskazane jest też jej użycie w przypadku ran silnie sączących, wykazujących zahamowanie procesów gojenia, gdzie standardowe opatrunki nie pozwalają ranie się goić w oczekiwanym tempie.

Do najczęstszych wskazań należą:

• rany przewlekłe, w tym odleżyny (pojedyncza odleżyna, jak i rozległe zmiany) oraz owrzodzenia,
• owrzodzenia w przebiegu stopy cukrzycowej - stopa cukrzycowa to jedno z najczęstszych wskazań do terapii NPWT w warunkach ambulatoryjnych,
• zamkniętych ran chirurgicznych, zwłaszcza źle dotychczas zaopatrzonych, m.in. po cesarskim cięciu, po przeszczepach skóry oraz oparzeniach,
• rozchodzących się nacięć chirurgicznych i ran pooperacyjnych o podwyższonym ryzyku powikłań (np. rozejścia się brzegów rany w okolicy miejsca operowanego),
• głębokich ran urazowych.

Terapia podciśnieniowa sprawdza się zarówno w warunkach szpitalnych, jak i ambulatoryjnych oraz w domu pacjenta, u osób leżących i mobilnych. O ostatecznej kwalifikacji do metody zawsze decyduje lekarz prowadzący.

Przeciwwskazania do terapii podciśnieniowej

Terapii podciśnieniowej nie stosuje się przy aktywnym krwawieniu z rany lub wysokim ryzyku jego wystąpienia - zwłaszcza gdy w pobliżu rany znajdują się duże naczynia krwionośne, nerwy, kości lub organy. Opatrunek nie nadaje się też do stosowania w przypadku występowania w łożysku rany suchej martwicy, nieleczone zapalenie kości lub szpiku również wyklucza terapię, podobnie jak obecność nowotworu w łożysku rany.

Do innych przeciwwskazań zalicza się m.in. niezidentyfikowane przetoki (w tym przetoki pozajelitowe), zwiększoną podatność skóry na uszkodzenia oraz wrodzone zaburzenia krzepnięcia. Metoda nie sprawdza się również przy ranach o bardzo dużej powierzchni - w takich przypadkach niezbędna bywa interwencja chirurgiczna. Decyzję o kwalifikacji zawsze podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę indywidualny stan pacjenta.

Który system do terapii podciśnieniowej wybrać? Dlaczego lekarz zaleca konkretny opatrunek

W praktyce to lekarz prowadzący dobiera jeden, konkretny system do terapii podciśnieniowej - na podstawie wielkości, głębokości i lokalizacji rany, ilości wysięku oraz trybu życia pacjenta. Jeśli otrzymałaś/eś zalecenie stosowania konkretnego urządzenia lub opatrunku, warto rozumieć, jakimi kryteriami zwykle kieruje się specjalista:

• Wielkość i głębokość rany - niewielkie, płytkie rany pooperacyjne najczęściej zaopatruje się mobilnym systemem jednorazowym (Pico), a większe, głębsze lub silnie sączące rany - systemem z osobną pompą (Renasys).
• Ilość wysięku - przy dużej objętości wydzieliny potrzebny jest większy zbiornik, jaki oferują urządzenia Renasys Go lub Renasys Touch.
• Tryb życia pacjenta - systemy jednorazowe są ciche, lekkie i dyskretne, co ułatwia terapię ambulatoryjną lub domową bez ograniczania mobilności.
• Lokalizacja rany - w trudnych anatomicznie miejscach (stawy, okolice krzyżowe, pachwina) lepiej sprawdzają się opatrunki typu Multisite lub Soft Port, które łatwiej dopasować do nieregularnego kształtu ciała.

Poniżej opisujemy oba systemy szczegółowo, wraz z tym, jak wygląda ich stosowanie krok po kroku.

System Pico - jak stosować opatrunek Pico 7 i Pico 14

Pico to mobilny, jednorazowy system do podciśnieniowej terapii leczenia ran, w którym pompa jest zintegrowana z opatrunkiem. Każdy zestaw Pico zawiera pompę, opatrunki piankowe, paski mocujące oraz baterie AA.

Jak założyć i stosować opatrunek Pico krok po kroku

1. Oczyść i osusz ranę oraz skórę wokół niej zgodnie z zaleceniem personelu medycznego.
2. Nałóż opatrunek tak, by cała rana znalazła się wewnątrz jego chłonnej powierzchni, a port pozostał na nienaruszonej skórze poza raną.
3. Dociśnij brzegi opatrunku, aby zapewnić szczelność - nie przycinaj samego opatrunku, ponieważ terapia wymaga zachowania jego integralności.
4. Podłącz pompę do portu opatrunku i uruchom urządzenie jednym przyciskiem.
5. Obserwuj wskaźnik wypełnienia opatrunku oraz pole „data rozpoczęcia” na pompie - zmiany opatrunku dokonuje się, gdy wskaźnik pokaże pełne wypełnienie wysiękiem lub po maksymalnym czasie noszenia (7 albo 14 dni).
6. Podczas prysznica pompę należy odłączyć od opatrunku i umieścić w miejscu, gdzie nie zamoknie - sam opatrunek pozwala na lekkie natryski, ale urządzenie elektroniczne nie może mieć kontaktu z wodą.

Opatrunek Pico może być stosowany zarówno u pacjentów leżących, jak i mobilnych, ponieważ mała, cicha pompa nie ogranicza normalnego trybu życia.

Czym różni się Pico 14 od Pico 7

Podstawowa różnica między Pico 7 a Pico 14 to maksymalny czas noszenia jednego opatrunku - odpowiednio 7 i 14 dni (lub do momentu wypełnienia go wysiękiem). Pico 14 sprawdza się przy ranach o niższym poziomie wysięku, gdzie chce się ograniczyć liczbę wizyt związanych ze zmianą opatrunku, np. w opiece ambulatoryjnej lub domowej.

Pico 7Y - do ran obustronnych

Pico 7Y to jedyny wariant systemu Pico, który umożliwia jednoczesne leczenie dwóch ran u tego samego pacjenta z jednego urządzenia - dzięki rozdwojonemu drenowi w kształcie litery Y. Znajduje zastosowanie przede wszystkim po zabiegach obustronnych, np. po obustronnej chirurgii piersi. Rany leczone tym systemem powinny mieć nie więcej niż ok. 2 cm głębokości.

Pico Multisite - do trudnych okolic anatomicznych

Opatrunki Pico Multisite zaprojektowano z myślą o lepszej konformowalności w trudnych do opatrywania miejscach anatomicznych. Podobnie jak pozostałe opatrunki Pico, każdy zestaw Multisite przeznaczony jest do zaopatrzenia tylko jednej rany, ale jego elastyczna budowa ułatwia dopasowanie do zaokrąglonych lub nieregularnych powierzchni ciała.

Tabela porównawcza: Pico 7, Pico 14, Pico 7Y, Pico Multisite

Cecha	Pico 7	Pico 14	Pico 7Y	Pico Multisite
Maksymalny czas noszenia opatrunku	do 7 dni	do 14 dni	do 7 dni	do 7 lub 14 dni (wariant zgodny z Pico 7 lub Pico 14)
Liczba jednocześnie leczonych ran	1 rana	1 rana	2 rany (dren typu Y)	1 rana
Orientacyjna maks. głębokość rany	do ok. 4,5 cm	do ok. 4,5 cm	do ok. 2 cm	do ok. 4,5 cm
Typowe zastosowanie	zamknięte rany chirurgiczne, cięcia pooperacyjne, rany ostre i przewlekłe o niskim/umiarkowanym wysięku	rany wymagające dłuższej, rzadziej zmienianej terapii, opieka ambulatoryjna i domowa	zabiegi obustronne, np. chirurgia piersi	rany w trudnych anatomicznie miejscach (stawy, okolice krzyżowe, pachwina)

Dokładny dobór wariantu i rozmiaru opatrunku zawsze ustala lekarz prowadzący na podstawie oceny konkretnej rany.

System Renasys - Renasys Touch i Renasys Go

W odróżnieniu od systemu Pico, urządzenia z rodziny Renasys to osobno kupowane, wielokrotnego użytku pompy, do których dobiera się odpowiednie, jednorazowe zestawy opatrunkowe. To rozwiązanie sprawdza się przy ranach o większej powierzchni oraz tam, gdzie potrzebna jest większa regulacja parametrów urządzenia.

Renasys Touch a Renasys Go - różnice

Renasys Go to lekka, przenośna pompa przeznaczona przede wszystkim do terapii ambulatoryjnej i domowej - pacjent może nosić ją np. na pasku, co pozwala zachować normalny tryb życia w trakcie leczenia.

Renasys Touch łączy w sobie cechy urządzenia stacjonarnego i mobilnego - dzięki wbudowanemu ekranowi dotykowemu oferuje szerszy wybór trybów terapii (w tym regulację terapii przerywanej i stopnia kompresji), a także wbudowaną instrukcję obsługi i dziennik przebiegu terapii. Sprawdza się zarówno w warunkach szpitalnych, jak i podczas indywidualnej, zindywidualizowanej opieki nad pacjentem w domu.

Oba urządzenia współpracują z tymi samymi rodzajami zestawów opatrunkowych Renasys i pozwalają wybrać opatrunek gazowy lub piankowy w zależności od potrzeb pacjenta.

Opatrunki do Renasys: F Soft Port i G Soft Port

Zestawy opatrunkowe Renasys wyposażone są w technologię Soft Port - miękki, wyściełany kanał, który zastępuje twardą rurkę z tworzywa sztucznego znaną ze starszych systemów NPWT. Dzięki temu opatrunek można bezpośrednio zaopatrzyć nawet w trudnych do opatrywania obszarach ciała, bez konieczności odchylania opatrunku od powierzchni rany.

Cecha	Renasys F Soft Port	Renasys G Soft Port
Materiał wypełniający ranę	pianka poliuretanowa	gaza (m.in. wariant z antybakteryjną gazą nasączoną PHMB)
Typowe zastosowanie	rany ostre, przewlekłe i pooperacyjne o regularnym kształcie łożyska	rany o nieregularnym kształcie, głębokie kieszenie i tunele, rany wymagające dodatkowego działania przeciwbakteryjnego
Dostępne rozmiary	mały, średni, duży, bardzo duży	mały, średni, duży
Kompatybilność	Renasys Go, Renasys Touch	Renasys Go, Renasys Touch

Sposób założenia zestawu Renasys F/G Soft Port: łożysko rany trzeba umyć i osuszyć, a skórę wokół osuszyć i odtłuścić. Piankę (lub gazę) przycina się tak, by pasowała do kształtu rany, po czym umieszcza się ją bezpośrednio w ranie, nie dociskając. Przy głębszych ranach można użyć większej ilości wypełnienia - warto wtedy zanotować, ile kawałków zostało użytych, aby przy kolejnej zmianie opatrunku usunąć je wszystkie. Na końcu ranę zabezpiecza się folią, w której wycina się niewielki otwór (nie większy niż 6 mm) pod port. Zestawy Renasys F Soft Port powinny być zakładane i zmieniane pod kontrolą lekarza lub przeszkolonego personelu medycznego.

W przypadku ran zainfekowanych lekarz może dodatkowo zalecić zastosowanie opatrunku przeciwbakteryjnego pod pianką lub gazą, aby zwiększyć skuteczność terapii.

Co jest potrzebne do pompy Renasys - zbiornik, folia, port, opatrunek

System Renasys, w odróżnieniu od Pico, wymaga skompletowania kilku osobnych elementów. Poniżej zestawienie tego, z czego składa się pełny zestaw i orientacyjnie - kiedy poszczególne elementy podlegają wymianie (dokładną częstotliwość zawsze ustala lekarz prowadzący na podstawie stanu rany i zaleceń producenta):

Element	Rola w terapii	Orientacyjna częstotliwość wymiany
Kanister / zbiornik (Renasys Go, Renasys Touch lub żelujący Renasys Edge)	zbiera odsysany z rany wysięk; wersja Edge z substancją żelującą wiąże płyn w gęsty żel, co ułatwia bezpieczną utylizację	niezależnie od zmiany opatrunku - najczęściej po zgłoszeniu przez urządzenie alarmu pełnego kanistra (komunikat „canister full”) lub zgodnie z zaleceniem lekarza
Zestaw opatrunkowy z portem (F Soft Port lub G Soft Port)	wypełnia ranę (pianka lub gaza) i poprzez zintegrowany, miękki port łączy ją z drenem prowadzącym do kanistra	wraz z każdą zmianą opatrunku - zwykle co 2–7 dni, w zależności od zaleceń lekarza i stanu rany
Transparentna folia uszczelniająca	zamyka szczelnie ranę pod opatrunkiem, umożliwiając wytworzenie i utrzymanie podciśnienia	przy każdej zmianie opatrunku
Soft Port pojedynczy (dodatkowy port)	miękki port ssący z drenażem - stosowany np. przy większych ranach, gdy jeden port nie zapewnia równomiernego odsysania	w razie potrzeby, wraz z opatrunkiem
Łącznik Y	umożliwia podłączenie dwóch drenów do jednego kanistra, np. przy dwóch ranach lub dwóch portach	wymieniany razem z drenem/opatrunkiem, do którego jest podłączony

Kanister najlepiej wymieniać przy pracującym urządzeniu, dzięki czemu nie trzeba na nowo ustawiać parametrów urządzenia. Wymiana kanistra odbywa się niezależnie od wymiany samego opatrunku - w przypadku ran o większym wysięku warto mieć w domu zapasowy kanister.

Co jeszcze będzie potrzebne pacjentowi do zmiany opatrunku podciśnieniowego

Poza samym opatrunkiem i urządzeniem, każda zmiana opatrunku podciśnieniowego wymaga kilku dodatkowych elementów, które warto mieć przygotowane wcześniej:

• rękawiczki jednorazowe (nitrylowe lub lateksowe) - do zachowania higieny podczas kontaktu z raną,
• preparat do odkażania rany (lawaseptyk lub antyseptyk) - do oczyszczenia łożyska rany i skóry wokół przed założeniem nowego opatrunku,
• jałowe kompresy lub gaziki - do osuszenia i przetarcia skóry wokół rany,
• nożyczki opatrunkowe - do precyzyjnego przycięcia pianki, gazy lub folii do kształtu rany,
• worek na odpady medyczne - do bezpiecznej utylizacji zdjętego opatrunku,
• zapasowe baterie AA (przy systemie Pico) lub naładowany zasilacz do urządzenia (przy systemie Renasys) - aby terapia nie została przerwana.

Wszystkie czynności związane ze zmianą opatrunku podciśnieniowego powinny być wykonywane zgodnie z instrukcją przekazaną przez lekarza lub pielęgniarkę prowadzącą terapię - samodzielna zmiana opatrunku w domu jest możliwa dopiero po odpowiednim przeszkoleniu pacjenta lub opiekuna.

Ile trwa terapia podciśnieniowa (VAC)?

Czas trwania terapii podciśnieniowej zależy od tego, z jakim środowiskiem rany przyjdzie się zmierzyć specjaliście oraz od tempa procesu gojenia. Rany pooperacyjne zwykle zaopatrywane są przez ok. 14–16 dni, natomiast rany przewlekłe mogą wymagać dłuższego leczenia - w bardziej skomplikowanych przypadkach, z powikłaniami, terapia trwa nawet ponad 30 dni, aż do uzyskania czystych posiewów z rany.

Sam opatrunek zmienia się znacznie rzadziej niż przy klasycznym leczeniu ran - zwykle co 2–7 dni, w zależności od wskazań lekarza, rodzaju systemu (Pico 7 vs Pico 14) oraz wypełnienia opatrunku lub kanistra. To jedna z głównych zalet metody: mniejsza częstotliwość zmian oznacza mniejsze obciążenie dla pacjenta i personelu medycznego.

Ile może kosztować terapia podciśnieniowa?

Podobnie jak w przypadku innych metod leczenia, wiele zależy od czasu trwania terapii oraz liczby potrzebnych opatrunków i akcesoriów (kanistrów, folii, portów). Atutem metody NPWT jest jednak mniejsza ilość czasu, jaką personel musi poświęcić na obserwację i zmianę opatrunku, co przekłada się na mniejsze zużycie środków higienicznych w skali całej terapii.

Największą korzyścią ze stosowania tej metody jest przyspieszenie gojenia ran z wysiękiem, co ostatecznie skraca czas pobytu pacjenta w placówce medycznej - a to realnie obniża całkowity koszt leczenia w porównaniu do wydłużonej hospitalizacji przy tradycyjnym opatrywaniu.

Z jakimi środkami warto łączyć leczenie podciśnieniowe

Podczas leczenia ran metodą VAC nie należy zapominać o antyseptyce. Ranę trzeba regularnie oczyszczać przy użyciu lawaseptyków, a przed zastosowaniem terapii podciśnieniowej - zastosować antyseptyki i debridement; zapobieganie zakażeniom i ograniczenie kolonizacji bakterii w łożysku rany to jeden z warunków skutecznej terapii. Zależnie od etapu i nasilenia zakażenia do tego dochodzi zastosowanie antybiotyków zaleconych przez lekarza.

Jedną z najskuteczniejszych metod wspierania procesu gojenia się rany jest właśnie połączenie terapii podciśnieniowej z odpowiednią antyseptyką - sama podciśnieniowa terapia leczenia usuwa nadmiar wysięku i wspiera proces regeneracji tkanek, ale to prawidłowe oczyszczenie rany decyduje o tym, jak szybko dana tkanka zacznie się goić. W trakcie terapii warto też pilnować naładowania baterii w pompie (przy systemie Pico) lub zasilania urządzenia (przy Renasys), aby stosowanie terapii podciśnieniowej przebiegało bez przerw - każda przerwa w podciśnieniu wydłuża czas, przez jaki terapia będzie trwać.

Warto też pamiętać, że terapia podciśnieniowa - choć bardzo skuteczna - nie zastępuje innych metod miejscowego (miejscowa antyseptyka, opatrunki kontaktowe) leczenia ran, a jedynie je uzupełnia. Więcej o doborze opatrunków i pielęgnacji ran przeczytasz w naszych pozostałych poradnikach:

• opatrunki na rany i skuteczne preparaty
• zasady doboru opatrunków - metodologia TIME
• oczyszczanie ran
• leczenie ran w wilgotnym środowisku
• lawaseptyki - dlaczego warto

Na czym może polegać różnica w odczuciach pacjentów? Opinie osób, które przeszły leczenie ran przewlekłych tą metodą, zwykle podkreślają rzadsze zmiany opatrunku i wyraźnie widoczny postęp gojenia w krótkim czasie w porównaniu z wcześniej stosowaną metodą leczenia. To właśnie dlatego terapia podciśnieniowej terapii ran tak często pozwala pacjentom szybciej wrócić do normalnego funkcjonowania niż tradycyjne opatrywanie trudno gojących się ran.

Najczęściej zadawane pytania o terapię i opatrunek podciśnieniowy - jak wygląda, ile trwa i jak działa

Jak wyglądać powinna prawidłowo dobrana terapia?

Prawidłowo dobrana terapia podciśnieniowa powinna redukować ilość wysięku z rany z wizyty na wizytę, nie dawać nasilonego bólu poza pierwszymi dniami po założeniu opatrunku, a rana powinna stopniowo się oczyszczać i wypełniać zdrową tkanką ziarninową. Jeśli terapia ran nie przynosi takich efektów, warto zgłosić to lekarzowi prowadzącemu.

Czy zmiana opatrunku podciśnieniowego boli?

Dzięki silikonowej warstwie przylepnej oraz technologii AIRLOCK zmiana opatrunku jest zaprojektowana tak, by minimalizować ból i uraz okolicy okołoranowej. Część pacjentów odczuwa jednak dyskomfort, zwłaszcza przy większych ranach - w razie bólu należy zgłosić to lekarzowi prowadzącemu, który może dostosować parametry urządzenia lub zalecić leki przeciwbólowe.

Czy terapię podciśnieniową można prowadzić w domu?

Tak - zarówno mobilne systemy jednorazowe (Pico), jak i przenośne urządzenia Renasys Go czy Renasys Touch pozwalają pacjentowi kontynuować terapię poza szpitalem, pod nadzorem odpowiedniej opieki medycznej.

Jak często zmienia się opatrunek podciśnieniowy?

Zwykle co 2–7 dni, w zależności od wskazań lekarza, rodzaju systemu i wypełnienia opatrunku lub zbiornika - terapia nie wymaga tak częstej wymiany jak klasyczne opatrunki.

Czy terapia podciśnieniowa ma przeciwwskazania?

Tak - główne to czynne krwawienie z rany, choroby nowotworowe w łożysku rany, niezidentyfikowane przetoki oraz nieleczone zapalenia kości i głębokich tkanek. O kwalifikacji do terapii zawsze decyduje lekarz.

Czym różni się terapia podciśnieniowa od klasycznej rehabilitacji rany?

Terapia podciśnieniowa (NPWT) to metoda leczenia oparta na miejscowym, mechanicznym wspomaganiu gojenia rany przy pomocy ujemnego ciśnienia, a nie rehabilitacja w rozumieniu fizjoterapeutycznym. Może być jednak stosowana równolegle z innymi elementami opieki nad pacjentem, w tym z zabiegami pielęgnacyjnymi zalecanymi przez zespół leczący. Efekty leczenia tą metodą pacjenci i personel medyczny oceniają zwykle już po pierwszych kilku zmianach opatrunku.

Jeśli po lekturze wciąż masz wątpliwości, który system - Pico czy Renasys - oraz który wariant opatrunku będzie odpowiedni w Twoim przypadku, skonsultuj się z lekarzem prowadzącym terapię. Poniżej znajdziesz pełną ofertę opatrunków i urządzeń do terapii podciśnieniowej.

Bibliografia:

https://pzp.umw.edu.pl/pdf/2020/10/2/127.pdf